Ho'oponopono boek

Nieuw boek over Ho’oponopono

Bij uitgeverij AnkhHermes is de vertaling van het boek Ho’oponopono, Het Hawaïaanse vergevingsritueel verschenen, met voorwoorden van mijn dierbare vriend Ivo Valkenburg en van mijzelf.

Die van mij luidt: “Op 15 oktober 2007 ontmoette ik Ihaleakala Hew Len voor het eerst. Samen met Ivo Valkenburg hadden we hem uitgenodigd om een lezing te geven voor Meet the Masters, een lezingencyclus voor de financiële sector met als doel de wereld van het geld en die van de geest meer in balans met elkaar te brengen. Onze lezingen werden gehouden in De Duif, het prachtige kerkje in het hart van Amsterdam. Toen ik op 15 oktober in de kerk arriveerde, was Hew Len er nog niet. Ivo was hem aan het afhalen in het Ambassade Hotel te Amsterdam. Een kwartiertje later stapten Ivo en Hew Len uit de taxi. Een wat oudere, onopvallende man op gymschoenen en met een baseballpet op zijn hoofd, gaf mij een hand en zei: “Ah, you are the funny guy”, en liep de kerk in. Toen we binnen waren, zei hij: “Hmm, een eeuwenoude kerk, trouwerijen, dood, verdriet, pijn, heel veel te cleanen hier, dank je wel.” Vervolgens keek hij Ivo in de ogen en zei: “Wij gaan eerst een eindje wandelen. Zo kun je geen mensen ontvangen.” Ivo antwoordde enigszins in paniek: “Maar onze gasten komen over een half uur, we verwachten 200 mensen, en er moet nog heel veel gebeuren. “ Hew Len: “Eerst gaan wij een blokje om. Hoe kun je verwachten dat deze mensen bij hun Zelf kunnen komen als er zoveel turbulente gedachten in jezelf huizen?”

Het werd een lezing zoals niemand van de aanwezigen ooit eerder had gehoord. Ikzelf voelde me letterlijk thuiskomen. Met mijn hoofd begreep ik lang niet alles wat ik hoorde, maar mijn hart zoog alle informatie op en kwam tot rust. Decennia had ik gefilosofeerd over God, de zin van het leven, etc, en opeens viel het kwartje. Ik begreep opeens dat er letterlijk niets buiten onszelf is, wat honderd procent verantwoordelijkheid voor alles en iedereen betekent, wat ons doel op aarde is, wie we zijn, wie de leiding heeft, hoe je zelf de keuze kunt maken tussen leven vanuit inspiratie en leven vanuit conditioneringen, wat een probleem is en hoe je eens en voor altijd problemen kunt oplossen zonder dat je hoeft te weten hoe het precies in zijn werk gaat. Wat een bevrijding!

Ho’oponopono is wat mij betreft de leukste, eenvoudigste en snelste weg naar de oorsprong, leven vanuit de bron, de Goddelijke inspiratie. Je hebt er geen goeroes bij nodig, geen Ho'oponopono. De snelste, leukste en eenvoudigste weg naar God.hulpverleners, je hoeft er geen pijn voor te lijden, je hoeft zelfs niet te begrijpen hoe het werkt… Het is heel simpel, je hoeft het alleen maar toe te passen…

Dit klinkt wellicht nog abstract, misschien onbegrijpelijk. Daarom is juist dit boek van Ulrich Emil Dupréé zo handig en nuttig. In simpele woorden zet hij de theorie op een rij, schetst hij de achtergrond van dit eeuwenoude probleemoplossende ritueel en legt hij uit hoe je dit simpele proces toe kunt passen in de dagelijkse praktijk. Een helder, praktisch boekje. Een groot cadeau voor jezelf.”

 

Meer informatie over Ho’oponopono vind je ook op mijn site.

 

 

Reve2

Brief van Gerard Reve

Uit een oud mooi doosje… Maart 1985 stuurde ik Het Groot Kerstverhaal naar de uitgever van Gerard Reve. Mijn begeleidend briefje bestond uit één regel: ‘ik hoop dat u mijn boekje wilt doorsturen aan Gerard Reve’. Binnen een week ontving ik de volgende brief.

Reve2

Brief van Gerard Reve aan Willem Vreeswijk

Zeer geachte Heer Vreeswijk,

Dank voor de toezending van Uw novelle ‘Het Groot Kerstverhaal’, die ik met veel genoegen gelezen heb.

Er ontspon zich een debat over ‘invloed’, want die behoort er nu eenmaal te zijn. Matroos dacht aan Reve, maar ik meende duidelijk te zien, dat U het werk van Hermans goed kent, en van hem het een en ander geleerd hebt: het vrijwel onmiddellijk in beweging zetten van de handeling, en het niet overmatig veel aandacht schenken aan het dekor. Voorts de overdrijving, die bij U net nog niet, maar bij Hermans vaak wèl stoort.

Bij Hermans is alles handeling, en is de dialoog tevens typering. De atmosferische onstandigheden en de staat van onderhoud van gebouwen hebben bij mij de functie van achtergrondmuziek, Grieks tragediedecor, etc., terwijl ze bji Hermans veel meer in causaal verband staan met de intrigue. Hermans heeft geen exposé of inleiding van node, of liever gezegd, het exposé is bij hem reeds handeling. Ook U hanteert die methode zeer effectief.

Maar verder bedenke U, dat ik niet veel verstand heb van literatuur. Het belangrijkste is, dat een schrijver een visie, een conceptie hebbe van het menselijk bestaan. Ik bedoel daarmede niet een staatkundige of wijsgerige overtuiging, maar een alles overheersende mythe van het menselijk lot. Als een schrijver geen echte visie heeft, blijft zjin werk ‘bedacht’, geënt op in de mode zijnde ideeën, etc. Dat is bij U niet het geval. U behoeft slechts verder te studeren op compositie, rhythme van ontvouwen van het conflict, etc. De taal is bij U middel, en geen doel. Geen sierschrijverij dus, en geen ‘lichtvoetig’ proza, bij U. Wat dat betreft, heeft de moderne Franse literatuur bij ons een desastreuze invloed gehad, waaraan U kennelijk bent ontsnapt, net als ik: ik heb dat badinerende gezijk van Gide, Yourcenar, en van verwante zangvogels nooit kunnen verteren.

(Ook dat door roof verwerven van die kerstboom is typisch Hermans, namelijk even dramatisch opwindend als onwaarschijnlijk: mijn held zou dat nooit durven).

Resumerend: moedig Voorwaarts! Met mijn beste wensen voor Uw werk en gezondheid ben ik Uw Gerard Reve